عهد

ماه رمضان است پیرمردی در این روزهای گرم و طاقت فرسای تابستان زیر نور خورشید به کار در مزرعه مشغول است ،اگر چه تشنه است اما ایمانش مانع آن می شود که عهدی را که سحر با خدا بسته فراموش کند .صبر میکند و وسوسه های شیطان نمی تواند مانع راه او شود در راه که به خانه باز می گردد صدای دلنشین اذان را می شنود دست نیایش به سوی پروردگار خویش می برد و با او مناجات میکند: (( بار الها تو را شکر می کنم که مر میهمانی از میهمانان خودت قرار دادی و به من توانایی دادی تا از عهده ی این تکلیف برآیم امیدوارم روزه ی مرا بپذیری و مرا جزء بندگان مقربت قرار دهی .))

به خانه می رسد بر سر سفره ی افطار می نشیند سفره ای کوچک که دلهای بزرگ را میهمان کرده است .خدا را شکر می کند و با خوشحالی سربلندی از این امتحات روزه اش را باز می کند.

آری اینان همان بندگان صالح خدا هستند که هیچ چیز مانع عهدی که با خدا بسته اند نمی شود.

                               < فاطمه شریفی> ماه رمضان سال ۱۴۲۹